หน่วย 684 ในวันที่รัฐบาลหักหลัง

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ทางการเกาหลีเหนือเปิดเผยว่า สามารถจับกุมตัวสายลับเกาหลีใต้ที่เข้าไปสอดแนมได้ ท่ามกลางความตึงเครียดของการซ้อมรบภายในคาบสมุทรเกาหลี วันนี้ เราจะพาย้อนอดีต ไปดูความสัมพันธ์ระหว่างสองเกาหลีในสมัยก่อนอีกครั้ง

เมื่อครั้งที่เหตุการณ์ภายในคาบสมุทรเกาหลียังคุกรุ่น และการลอบสังหารผู้นำฝ่ายตรงข้ามยังเป็นวิธีที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย หน่วยรบพิเศษ 684 ถือกำเนิดขึ้นภายใต้รัฐบาลของ นายพักจองฮี ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในสมัยนั้น เพื่อเป็นการตอบโต้ปฏิบัติการลอบสังหารตัวเขา ที่เกาหลีเหนือได้ลงมือไว้ก่อนหน้านี้ แต่เกิดผิดพลาด

หน่วย 684 ประกอบด้วยพลเรือน 31 คน จากการรวบรวมโจรกระจอก และคนตกงานมาฝึกฝนให้ลอบสังหารนายคิมอิลซอง ประธานาธิบดีเกาหลีเหนือ โดยสัญญาว่าจะให้เงินให้งานหากภารกิจสำเร็จลุล่วง พร้อมตั้งชื่อว่าหน่วย 684 ซึ่งมาจากปีคริสต์ศักราช 1968 และเดือนเมษายน ที่หน่วยนี้ก่อตั้งขึ้นนั่นเอง

สายลับทั้ง 31 คน ถูกฝึกฝนอย่างทรหด ภายใต้สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายบน "ซิลมีโด" เกาะร้างในทะเลเหลือง ห่างจากชายฝั่งอินชอน จนมีสมาชิกเสียชีวิตขณะฝึกซ้อมถึง 7 ราย และในขณะที่โครงการดำเนินอยู่บนเกาะนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเกาหลีก็ดีขึ้น จากการเจรจาสันติภาพ ทำให้รัฐบาลเกาหลีใต้ต้องการกำจัดหน่วยลอบสังหาร 684 ที่ยังคงเป็นความลับอยู่ เพื่อให้เป็นความลับเช่นนั้นตลอดไป

เมื่อรู้ตัวว่าจะถูกกำจัด หน่วย 684 ได้พากันลุกฮือบุกกรุงโซล เพื่อต่อต้านการลบชื่อพวกเขาออกจากประวัติศาสตร์ พวกเขาไม่สามารถตายไปแบบเงียบ ๆ และไม่สามารถทนถูกจดจำในฐานะโจรกระจอกและคนตกงานที่หายตัวไปเฉย ๆ กว่า 3 ปีได้ จึงจำเป็นต้องเรียกร้องความเป็นธรรม และแสดงตัวตนกับกลุ่มบุคคลที่สร้างพวกเขาขึ้นมา นั่นคือ "รัฐบาล"

ทั้งหมดบุกยึดรถประจำทาง และมุ่งหน้าสู่ "ชองวาแด" หรือ ทำเนียบประธานาธิบดี แต่ระหว่างทางได้ถูกกองทัพสกัดไว้ หน่วย 684 จำนวน 20 จาก 24 คน บนรถ ส่วนหนึ่งถูกวิสามัญ อีกส่วนหนึ่งฆ่าตัวตายด้วยระเบิดมือ และอีก 4 คน ที่รอดมาได้ถูกจับขึ้นศาลทหาร และตัดสินประหารชีวิตในปีถัดมา

พวกเขาได้อะไรจากการพยายามมีตัวตน? จากการฝึกซ้อม? และจากรัฐบาล? คำตอบคือ ไม่ได้อะไรเลย และครอบครัวที่รอคอยก็ไม่ได้รับรู้เกี่ยวกับการพยายามบุกยึดทำเนียบประธานาธิบดีครั้งนั้น ลูกชายหลานชายของพวกเขาแค่หายตัวไปเฉย ๆ หายไปจากบ้าน และหายไปจากประวัติศาสตร์

จนกระทั่ง 30 กว่าปีถัดมา การเข้าโรงฉายของภาพยนตร์เรื่อง "ซิลมีโด" ในปี 2546 ทำให้พวกเขามีตัวตนอีกครั้ง มีตัวตนบนแผ่นฟิล์ม รวมถึงในหัวใจของชาวเกาหลีใต้ และตอกย้ำความโหดเหี้ยมของรัฐบาลในอดีต

อย่างไรก็ตาม รัฐบาลเกาหลีใต้ยังคงไม่เปิดเผยข้อมูลของหน่วย 684 ต่อสาธารณชน จนกระทั่งปี 2549 จึงมีการส่งหลักฐานยืนยันการเสียชีวิตไปถึงครอบครัว ซึ่งมีการฟ้องร้องเรียกเงินชดเชยจากรัฐบาล โดยศาลได้สั่งให้รัฐบาลจ่ายเงินชดเชยดังกล่าวในปี 2553 ที่ผ่านมา

ผิดด้วยหรือที่พวกเขาเป็นโจรกระจอก? ผิดด้วยหรือที่ตกงาน? และมีชีวิตไร้ค่า... จนรัฐบาลต้องหลอกใช้เหมือนไม่ใช่มนุษย์? คำตอบคือ ไม่ผิดเลย และรัฐบาลที่หักหลังพวกเขาก็ไม่ได้รับผลจากการกระทำครั้งนั้น ไม่ว่าทางใด หรือนี่คือเอกสิทธิ์ของการปกครองประเทศ? และรัฐบาลสามารถหักหลังใครก็ได้... กันแน่?

ที่มา:

http://shows.voicetv.co.th/world-update/88094.html

Read More

America would break up into 11nations?

Remember when that crazy Russian professor said America would break up into several different nations?

He may not have been totally far off.

In a new article in Tufts Magazine, Colin Woodard, author of "American Nations: A History of the Eleven Rival Regional Cultures of North America", argues that the U.S. has long been divided into several different cultural entities that, with only a couple of notable exceptions, have somehow been able to coexist alongside one another. 

He writes:

"The original North American colonies were settled by people from distinct regions of the British Isles—and from France, the Netherlands, and Spain—each with its own religious, political, and ethnographic traits. For generations, these Euro-American cultures developed in isolation from one another, consolidating their cherished religious and political principles and fundamental values, and expanding across the eastern half of the continent in nearly exclusive settlement bands. Throughout the colonial period and the Early Republic, they saw themselves as competitors—for land, capital, and other settlers—and even as enemies, taking opposing sides in the American Revolution, the War of 1812, and the Civil War. There’s never been an America, but rather several Americas—each a distinct nation. There are eleven nations today.

Here's how that all breaks down (thanks to Tufts magazine for permission to run the map):

Tufts Magazine

And here's what's inside each one:

"Yankeedom"

The brains of America. This region has kept the Protestant ethics of its founders, valuing education, sacrificing for the greater good, and intellectual development. However, "many of the other nations... regard the Yankee Utopian streak with trepidation," Woodward writes.

"New Netherland"

This region retains the sophistication and commercial bent its Dutch founders exhibited in the 17th century. "Materialistic, with a profound tolerance for ethnic and religious diversity and an unflinching commitment to the freedom of inquiry and conscience."

"The Midlands"

Politically moderate though somewhat inward looking despite a fair amount of ethnic diversity, the legacy of having been settled by both Germans and English Quakers. "It shares the Yankee belief that society should be organized to benefit ordinary people, though it rejects top-down government intervention."

"Tidewater"

In the South but not of the South. Places a premium on tradition but today is "in decline" as Yankee values have breached through the Mason-Dixon line and have begun trickling into places like Charlotte.

"Deep South"

Rejects all forms of regulation, whether from taxes or through environmental policy, and occasionally shows signs of its historical penchant for restricting liberty.

"Greater Appalachia"

Founded by war-ravaged British subjects, this region has a mercurial set of values, having supported the Union during the Civil War but now favoring conservative ethics. 

"El Norte"

Though Spain once controlled the entire Western part of the country, its Latin influence has now been confined to this region. "... norteños have a reputation for being exceptionally independent, self-sufficient, adaptable, and focused on work." 

"The Far West"

The conservative west. Developed through large investment in industry, yet where inhabitants  continue to "resent" the Eastern interests that initially controlled that investment. 

"New France"

A pocket of liberalism nestled in the Deep South, where 18th century Enlightenment values still prevail. "Its people have emerged as down-to-earth, egalitarian, and consensus driven, among the most liberal on the continent."

"The Left Coast"

"A hybrid of Yankee Utopians and Appalachian self-expression and exploration" where farms and i-Pods can live side by side.

"First Nation"

Enjoys de facto independence thanks to its Native American legacy. Yet this often comes at an economic cost.

Read more: http://www.businessinsider.com/actually-there-are-11-americas-map-2013-11#ixzz2kV6qv1SK

Read More

ผลวิจัยทั่วโลก รถยอดฮิตสีอะไร ?

มีการวิจัยมาจากต่างประเทศ โดยการรายงานของ Detroit Free press ระบุว่า คนในปัจจุบันมีการซื้อรถยนต์ที่มีสีขาวมากขึ้นกว่า 1 ใน 4 ของผู้ซื้อรถยนต์ที่เดินเข้าออกโชว์รูมเลือกจะซื้อรถยนต์สีขาว มีอัตรามากขึ้นร้อยละ 3 จากปีที่แล้ว

การขึ้นมาเป็นผู้นำของสีขาวในรถยนต์ใหม่นับเป็นปีที่สามติดต่อกันแล้ว หลังจากช่วง 10 ปีที่แล้ว รถยนต์สีเทาเงินเป็นที่นิยมมาตลอดในระยะเวลา 10 ปี

ตามข้อมูลของ PPG Industries, ผู้ผลิตสีรายใหญ่เผยว่า สีเงินและสีดำยังครองใจคนบางกลุ่มได้ด้วยยอดร้อยละ 18 ส่วนในสีอื่นๆ ยังค่อนข้างจะเหมือนในปีที่แล้ว จนแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลง โดยอันดับ 3 ที่ครองใจตกเป็นของสีเทา, แดง ตามด้วยน้ำเงิน และเขียว ตามลำดับ

ด้านเจน ฮาร์ริงตัน ผู้จัดการงานส่วนสีของ PPG Industries กล่าวว่า สีที่กำลังมาแรงตามมาเป็นสีแดง เช่นเดียวกับ สีน้ำเงิน ทั้งคู่ต่างทำยอดขายได้เป็นเท่าตัวเมื่อเทียบกับที่แล้ว

"แม้เทรนด์สีขาวจะโต แต่ไม่ใช่ว่าสีขาวทุกเฉดสีจะถูกใจลูกค้า เราพบว่าสีขาวที่เติบโตมากที่สุดเป็นสีขาวมุก ขาวเงา และขาวที่ดูแจ่มใส่ แต่ก็ยังมีบางคนชอบขาวครีม ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากรถกลุ่มที่เป็นฟลีท (สั่งซื้อทีละหลายคัน) จำนวนมาก ชอบสีขาว และรถยนต์รุ่นใหม่ที่ออกทำตลาดก็มักจะพรีเซนต์ด้วยสีขาว ประกอบกับหลายโชว์รูม มักจะสต๊อกรถสีขาวไว้ อาจจะทำให้ผู้ซื้อตัดสินใจง่ายขึ้น" เจน ฮาร์ริงตันกล่าว

ที่มา:

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1382962901&grpid=01&catid=09&subcatid=0903

Read More

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๖๐๘๓/๒๕๔๖

คำพิพากษา

ที่ ๖๐๘๓/๒๕๔๖

ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์

ศาลฎีกา

วันที่ ๑๖ เดือนกันยายน พุทธศักราช ๒๕๔๖

ความอาญา

		พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุด	โจทก์
ระหว่าง		นางสุดา ปรัชญาภัทร	โจทก์ร่วม
		นายเสริม สาครราษฎร์	จำเลย

เรื่อง   ความผิดต่อชีวิต ความผิดต่อเจ้าพนักงานในการยุติธรรม ความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ลักทรัพย์ และลหุโทษ

โจทก์ร่วมและจำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ ๓ เดือนกรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๔๔ ศาลฎีการับวันที่ ๒๕ เดือนเมษายน พุทธศักราช ๒๕๔๕

โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๔๑ ถึงวันที่ ๒๘ มกราคม ๒๕๔๑ วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยมีอาวุธปืนสั้น ขนาด .๓๘ จำนวนหนึ่งกระบอก หมายเลขทะเบียน ร.ย. ๑๗๗ ของผู้อื่นที่มีทะเบียน และกระสุนปืน ขนาด .๓๘ จำนวนสามนัด ไว้ในครอบครอง โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้จากนายทะเบียนท้องที่ จำเลยพาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวติดตัวไปในถนนสาธารณะและในเมือง โดยไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว และไม่ใช่กรณีที่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ จำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงโดยใช่เหตุจำนวนสองนัดในเขตเมือง หมู่บ้าน และชุมชน เหตุเกิดที่ตำบลบางปลาสร้อย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี และแขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เกี่ยวพันกัน และเมื่อระหว่างวันที่ ๒๖ มกราคม ๒๕๔๑ ถึงวันที่ ๒๘ มกราคม ๒๕๔๑ วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยโดยเจตนาฆ่าและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนางสาวเจนจิรา พลอยองุ่นศรี จำนวนหนึ่งนัด ที่ขมับซ้ายผ่านสมองทะลุออกที่ขมับขวา แล้วจำเลยใช้มีดเฉือนชำแหละอวัยวะต่าง ๆ ของนางสาวเจนจิราออกเป็นชิ้น ๆ จำนวนหลายชิ้น ตัดศีรษะ ควักลูกตาออกทั้งสองข้าง ตัดหู ตัดจมูก กรีดริมฝีปาก และเฉือนเอาหนังศีรษะออก จนเป็นเหตุให้นางสาวเจนจิราถึงแก่ความตาย อันเป็นการฆ่าโดยทรมานและโดยกระทำทารุณโหดร้าย ตามรายงานการตรวจพิสูจน์บุคคลและรายงานการตรวจศพท้ายฟ้อง เมื่อจำเลยฆ่าผู้ตายแล้ว จำเลยได้นำศีรษะ แขน ขา และกระดูกส่วนต่าง ๆ อันเป็นส่วนของศพผู้ตาย ไปโยนทิ้งที่แม่น้ำบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา นำเศษชิ้นเนื้ออวัยวะภายในและหนังศีรษะอันเป็นส่วนของศพผู้ตายทิ้งลงในโถส้วม เพื่อปิดบังการตายและเหตุแห่งการตายของผู้ตาย และจำเลยได้ลักเอาเงินจำนวนสองพันบาท กระเป๋าสะพายผ้าลายสายเดียว ราคาสามพันบาท นาฬิกาข้อมือ ราคาหกพันบาท สร้อยคอสามกษัตริย์ หนักหนึ่งสลึง ราคาหนึ่งพันสี่ร้อยบาท สร้อยข้อมือรูปสัตว์ต่าง ๆ หนักสองสลึง ราคาสามพันบาท วิทยุติดตามตัวราคาสี่พันบาท เครื่องเล่นแผ่นซีดีราคาห้าพันบาท พจนานุกรมอังกฤษแบบมีเสียงหรือทอล์กกิ้งดิกชันนารี ราคาเก้าพันห้าร้อยบาท กระเป๋าใส่สตางค์ ราคาห้าร้อยห้าสิบบาท รวมเป็นเงินสามหมื่นสี่พันสี่ร้อยห้าสิบบาท ของผู้ตายไปโดยทุจริต เหตุเกิดที่แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ตำบลลาดขวาง อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา และตำบลบางปลาสร้อย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เกี่ยวพันกัน วันที่ ๒๘ มกราคม ๒๕๔๑ เจ้าพนักงานตำรวจพบกะโหลกศีรษะของผู้ตาย วันที่ ๕ มีนาคม ๒๕๔๑ เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยได้พร้อมยึดอาวุธปืนสั้นจำนวนหนึ่งกระบอก ลูกกระสุนปืนจำนวนหนึ่งนัด ปลอกกระสุนปืนขนาด .๓๘ จำนวนสองปลอก ผ้าปูที่นอนลายดอก จำนวนหนึ่งผืน ปี๊ปสี่เหลี่ยมมีรอยเผาจำนวนหนึ่งใบ และกระเป๋าผ้าสีดำจำนวนหนึ่งใบ เป็นของกลาง ขอให้ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓, ๙๑, ๑๙๙, ๒๘๘, ๒๘๙, ๓๓๔, ๓๓๕, ๓๗๑, ๓๗๖ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒ ทวิ ริบอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนของกลาง

จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ระหว่างสืบพยานโจทก์ จำเลยแถลงให้การรับสารภาพว่าฆ่าผู้ตายจริง แต่ปฏิเสธว่ามิได้ฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน โดยทรมาน หรือโดยกระทำทารุณโหดร้าย

ระหว่างพิจารณา นางสุดา ปรัชญาภัทร มารดาของนางสาวเจนจิรา พลอยองุ่นศรี ผู้ตาย ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาต (ที่ถูกเฉพาะข้อหาความผิดต่อชีวิตและลักทรัพย์)

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๙๙, ๒๘๙ (๔), ๓๓๔, ๓๗๖ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒ วรรคสาม การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ ฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และฐานยิงปืนโดยใช่เหตุในเมือง เป็นกรรมเดียวกัน เป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน อันเป็นบทหนักลงโทษประหารชีวิต ฐานทำลายศพหรือส่วนของศพ จำคุกหนึ่งปี ฐานลักทรัพย์ จำคุกสองปี ฐานมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่น จำคุกหนึ่งปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นจับกุม ชั้นสอบสวน และชั้นพิจารณา เป็นการให้ความรู้แก่ศาล อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ ประกอบด้วยมาตรา ๕๒ (๑) หนึ่งในสาม ฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนจำคุกตลอดชีวิต ฐานทำลายศพหรือส่วนของศพ จำคุกแปดเดือน ฐานลักทรัพย์ จำคุกหนึ่งปี สี่เดือน ฐานมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่น จำคุกแปดเดือน เมื่อศาลลงโทษจำคุกจำเลยตลอดชีวิตในความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว จึงลงโทษจำคุกตลอดชีวิตสถานเดียว ส่วนคำขอและข้อหาอื่นให้ยก

โจทก์ร่วมและจำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๕) อีกบทหนึ่งด้วย ความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และฆ่าผู้อื่นโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้าย กับฐานยิงปืนโดยใช่เหตุในเมือง เป็นกรรมเดียว เป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนและฆ่าผู้อื่นโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้าย อันเป็นบทหนัก ลงโทษประหารชีวิต ลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ ประกอบด้วยมาตรา ๕๒ (๑) หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิต เมื่อรวมโทษทุกกระทงแล้ว คงจำคุกตลอดชีวิตสถานเดียว นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ร่วมและจำเลยฎีกา

ศาลฎีกาตรวจสำนวน ประชุมปรึกษาแล้ว ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่จังหวัดชลบุรี สำเร็จการศึกษาปริญญา สาขาวิศวกรรมศาสตร์ ขณะเกิดเหตุ จำเลยอายุยี่สิบสองปี นางสาวเจนจิรา พลอยองุ่นศรี ผู้ตาย อายุยี่สิบสามปี จำเลยและผู้ตายต่างเป็นนักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ โดยจำเลยเรียนชั้นปีที่สอง และผู้ตายเรียนชั้นปีที่ห้า จำเลยกับผู้ตายรู้จักกัน และมีความชอบพอกันฉันชู้สาว ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยพาผู้ตายไปที่ห้องพักที่เกิดเหตุของจำเลย ที่อาคารพี. เอส. เฮาส์ ซึ่งเป็นห้องเช่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยใช้อาวุธปืนยิงศีรษะผู้ตาย แล้วใช้มีดตัดคอผู้ตาย และชำแหละศพผู้ตายออกเป็นชิ้น ๆ จำเลยทิ้งชิ้นส่วนของผู้ตายบางส่วนที่เป็นเนื้อ หนัง และอวัยวะภายใน ลงในส้วมชักโครกในห้องพักที่เกิดเหตุ นำชิ้นส่วนศพของผู้ตายที่เป็นกระดูกและศีรษะไปทิ้งที่แม่น้ำบางปะกง นำรถยนต์ของผู้ตายไปจอดไว้ที่หมู่บ้านเมืองทองธานี นำอาวุธปืน มีด และทรัพย์ของผู้ตายไปเผาทำลาย วันที่ ๕ มีนาคม ๒๕๔๑ เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ร่วมว่า ศาลไม่ควรลดโทษให้จำเลย เพราะคดีไม่มีเหตุบรรเทาโทษหรือไม่ และตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้ายหรือไม่ และจำเลยฆ่าผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน หรือฆ่าผู้ตายเพราะเหตุบันดาลโทสะหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาของโจทก์ร่วมก่อน

สำหรับปัญหาตามฎีกาของโจทก์ร่วมนั้น เห็นว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) วางโทษประหารชีวิต ลดโทษให้จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ ประกอบด้วยมาตรา ๕๒ (๑) หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิต ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๕) อีกบทหนึ่งด้วย ลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และฆ่าผู้อื่นโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้ายอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด วางโทษประหารชีวิต ลดโทษให้จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ ประกอบด้วยมาตรา ๕๒ (๑) หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิต เป็นกรณีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จากความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) มาเป็นความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และฆ่าผู้อื่นโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้าย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) และ ๒๘๙ (๕) และยังคงจำคุกตลอดชีวิต เป็นการแก้ไขเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยเกินห้าปี คดีต้องห้ามมิให้โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ วรรคสอง ข้อห้ามฎีกาดังกล่าวนี้ย่อมใช้บังคับโจทก์ร่วมด้วย เพราะประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒ (๑๔) ได้นิยามศัพท์คำว่า ‘โจทก์ หมายความถึง พนักงานอัยการ หรือผู้เสียหาย ซึ่งฟ้องคดีอาญาต่อศาล หรือทั้งคู่ในเมื่อพนักงานอัยการและผู้เสียหายเป็นโจทก์ร่วมกัน’ ที่โจทก์ร่วมฎีกาว่า จำเลยควรได้รับโทษประหารชีวิต ศาลล่างทั้งสองไม่ควรลดโทษให้จำเลย เพราะคดีไม่มีเหตุบรรเทาโทษนั้น ล้วนเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้น จึงต้องห้ามมิให้โจทก์ร่วมฎีกาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว แม้ศาลชั้นต้นจะรับฎีกาของโจทก์ร่วมมา ก็เป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้

สำหรับปัญหาตามฎีกาของจำเลยข้อแรกว่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้ายหรือไม่นั้น เห็นว่า ปืนเป็นอาวุธโดยสภาพมีอำนาจทำลายล้างรุนแรง สามารถทำอันตรายบุคคลและสัตว์ให้ถึงแก่ชีวิตได้โดยง่าย จำเลยใช้อาวุธปืนยิงศีรษะผู้ตาย ซึ่งเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของร่างกาย กระสุนปืนเข้าทางขมับซ้าย ทะลุออกขมับขวา แสดงให้เห็นว่า จำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตายให้ตายทันที ดังนี้ แม้จะฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ผู้ตายไม่ได้ถึงแก่ความตายทันทีหลังจากถูกยิง และจำเลยใช้มีดตัดศีรษะผู้ตายขณะที่ผู้ตายยังไม่ถึงแก่ความตาย แต่พยานหลักฐานของโจทก์และโจทก์ร่วมไม่ปรากฏว่าจำเลยมีเจตนาทำให้ผู้ตายได้รับความลำบากทรมานสาหัสก่อนตาย และไม่ได้ความแจ้งชัดว่าจำเลยได้กระทำการอย่างไรอันเป็นการทรมานหรือทารุณโหดร้ายผู้ตาย การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงศีรษะผู้ตาย หลังจากนั้น จึงใช้มีดตัดคอผู้ตาย ประกอบกับจำเลยได้ใช้มีดชำแหละศพผู้ตายออกเป็นชิ้น ๆ แล้วทิ้งชิ้นส่วนศพบางส่วนลงในส้วมชักโครก กับนำชิ้นส่วนศพบางส่วนไปทิ้งที่แม่น้ำบางปะกง น่าเชื่อว่า จำเลยกระทำไปโดยมีเจตนาทำลายศพเพื่อปิดบังการตาย หรือเหตุแห่งการตายของผู้ตายเท่านั้น มิใช่เพื่อให้ผู้ตายได้รับความเจ็บปวดทรมานจนกระทั่งขาดใจตาย ถือไม่ได้ว่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยทรมานหรือโดยกระทำทารุณโหดร้าย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๕) ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมานั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังขึ้น

สำหรับปัญหาตามฎีกาของจำเลยข้อต่อไปว่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน หรือฆ่าผู้ตายเพราะเหตุบันดาลโทสะหรือไม่ เห็นว่า จำเลยเป็นนักศึกษา ไม่ปรากฏว่าจำเลยมีทรัพย์ที่มีค่ามากหรือมีผู้ปองร้ายหมายเอาชีวิตจำเลย แม้จะฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยมีทรัพย์เป็นเครื่องคอมพิวเตอร์และรถยนต์ ก็เป็นทรัพย์ที่บุคคลมีกันโดยทั่วไป ถือไม่ได้ว่าเป็นทรัพย์ที่มีค่ามากถึงขนาดที่จำเลยต้องนำอาวุธปืนมาไว้สำหรับป้องกันทรัพย์ดังที่จำเลยฎีกา ห้องพักที่เกิดเหตุเป็นห้องเช่า ซึ่งไม่มีห้องครัว ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยทำครัวปรุงอาหารเอง จึงไม่มีความจำเป็นที่จำเลยต้องมีมีดทำครัวที่มีความคมถึงขนาดใช้ชำแหละศพได้ไว้ในห้องพักที่เกิดเหตุ การที่จำเลยมีอาวุธปืนและมีดดังกล่าวไว้ในห้องพักที่เกิดเหตุ จึงไม่อาจฟังเป็นอย่างอื่น นอกจากจำเลยตระเตรียมไว้สำหรับฆ่าผู้ตายและชำแหละศพผู้ตาย ส่วนของศพที่ชำแหละแล้วย่อมมีกลิ่นคาว และมีน้ำเลือดน้ำเหลืองไหลซึมออกมา การนำออกจากห้องพักที่เกิดเหตุไปทิ้ง ย่อมต้องใช้วัสดุสิ่งของสำหรับห่อหุ้มและบรรจุ เช่น ผ้า กระดาษ ถุงพลาสติก และกล่อง เป็นต้น เพื่อดูดซับน้ำเลือด น้ำเหลือง และกลิ่นคาว รวมทั้งปกปิดไม่ให้มีผู้พบเห็นว่าเป็นชิ้นส่วนของศพ การที่จำเลยสามารถนำชิ้นส่วนศพผู้ตายออกจากห้องพักที่เกิดเหตุไปทิ้ง นำอาวุธปืน มีด และทรัพย์ของผู้ตาย ไปซ่อนตามสถานที่ต่าง ๆ ตลอดจนนำเสื้อผ้าของผู้ตายไปเผาทำลาย ภายในระยะเวลาอันสั้น โดยไม่มีผู้พบเห็น แสดงว่า จำเลยได้วางแผนเกี่ยวกับสถานที่ที่จะนำชิ้นส่วนศพผู้ตายไปทิ้ง นำทรัพย์ของผู้ตายไปซ่อน และจัดเตรียมวัสดุต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการนำชิ้นส่วนศพผู้ตายไปทิ้ง ไว้ล่วงหน้าก่อนแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยถูกผู้ตายข่มเหงจิตใจอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม เพราะจำเลยกับผู้ตายมีความสัมพันธ์กันฉันคนรัก แต่ผู้ตายต้องการเลิกความสัมพันธ์กับจำเลยไปมีรักกับผู้ชายคนใหม่ จำเลยจึงบันดาลโทสะฆ่าผู้ตายนั้น เห็นว่า ความรักเป็นสิ่งที่เกิดจากใจไม่อาจบังคับกันได้ ความรักที่แท้จริงคือความปรารถนาดีต่อคนที่ตนรักความยินดีที่คนที่ตนรักมีความสุข การให้อภัยเมื่อคนที่ตนรักทำผิด และการเสียสละความสุขของตนเพื่อความสุขของคนที่ตนรัก จำเลยปรารถนาจะยึดครองผู้ตายเพื่อความสุขของจำเลยเอง เมื่อไม่สมหวังจำเลยก็ฆ่าผู้ตาย เป็นความผิดและการกระทำที่เห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ของจำเลยโดยฝ่ายเดียว มิได้คำนึงถึงจิตใจและความรู้สึกของผู้ตาย หาใช่ความรักไม่ ทั้งเป็นความเห็นผิดที่เป็นอันตรายต่อสังคมอย่างยิ่ง ดังนี้ แม้จะฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยฎีกา ก็ถือไม่ได้ว่าจำเลยถูกผู้ตายข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม กรณีไม่มีเหตุจะลงโทษจำเลยน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้ ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษประหารชีวิต และลดโทษให้จำเลยแล้ว คงลงโทษจำคุกตลอดชีวิตสถานเดียวนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

กำธร โพธิ์สุวัฒนากุล

สุรชาติ บุญศิริพันธ์

กิติศักดิ์ กิติคุณไพโรจน์

ที่มา:

1. http://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%8E%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88_%E0%B9%96%E0%B9%90%E0%B9%98%E0%B9%93/%E0%B9%92%E0%B9%95%E0%B9%94%E0%B9%96

Read More

Prof Peter Higgs did not know he had won Nobel Prize

Nobel Prize-winning scientist Prof Peter Higgs has revealed he did not know he had won the award until a woman congratulated him in the street.

Prof Higgs, who does not own a mobile phone, said a former neighbour had pulled up in her car as he was returning from lunch in Edinburgh.

He added: "She congratulated me on the news and I said 'oh, what news?'"

The woman had been alerted by her daughter in London that Prof Higgs had won the award, he revealed.

He added: "I heard more about it obviously when I got home and started reading the messages."

The 84-year-old emeritus professor at the University of Edinburgh was recognised by the Royal Swedish Academy of Sciences for his work on the theory of the particle which shares his name, the Higgs boson.

He shares this year's physics prize with Francois Englert of Belgium, and joins the ranks of past Nobel winners including Marie Curie and Albert Einstein.

'God particle'

The existence of the so-called "God particle", said to give matter its substance, or mass, was proved almost 50 years later by a team from the European nuclear research facility (Cern) and its Large Hadron Collider (LHC) in Geneva, Switzerland.

Speaking for the first time about the award at a media conference at the University of Edinburgh, he said: "How do I feel? Well, obviously I'm delighted and rather relieved in a sense that it's all over. It has been a long time coming."

An old friend told him he had been nominated as far back as 1980, he said.

Prof Higgs added: "In terms of later events, it seemed to me for many years that the experimental verification might not come in my lifetime.

"But since the start up of the LHC it has been pretty clear that they would get there, and despite some mishaps they did get there".

Stressing the involvement of other theorists and Cern, he added: "I think clearly they should, but it is going to be even more difficult for the Nobel Committee to allocate the credit when it comes to an organisation like Cern.

"I should remind you that although only two of us have shared this prize, Francois Englert of Brussels and myself, that the work in 1964 involved three groups of people, (including) two in Brussels.

"Unfortunately Robert Brout died a few years ago so is no longer able to be awarded the prize, but he would certainly have been one of the winners if he had still been alive.

"But there were three others who also contributed and it is already difficult to allocate the credit amongst the theorists.

"Although a lot of people seem to think I did all this single-handed, it was actually part of a theoretical programme which had been started in 1960."

Landmark research

Prof Higgs was born in Newcastle, but developed his theory while working at the University of Edinburgh.

The landmark research that defined what was to become known as the Higgs boson was published in 1964.

Discovering the particle became one of the most sought-after goals in science, and the team of scientists behind the $10bn LHC at Cern made proving its existence a key priority.

In July of last year, physicists at Cern confirmed the discovery of a particle consistent with the Higgs boson.

Prof Higgs, who had often been uncomfortable with the attention his theory brought, was in Geneva to hear the news, and wiped a tear from his eye as the announcement was made.

Reacting to the discovery at the time, he told reporters: "It's very nice to be right sometimes."

source:

1.http://www.bbc.co.uk/news/uk-scotland-24493400

Read More

ภาวะการศึกษาไทยวันนี้: อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ คิดไม่เป็น

ข่าวร้ายเกี่ยวกับคุณภาพการศึกษาของไทยยังประดังมาไม่ขาดสาย และหากไม่มีการปรับปรุงอย่างเป็นระบบ, ปัญหาสังคมไทยจะเสื่อมทรุดต่อเนื่อง

ผมยืนยันเสมอมาว่าที่ประเทศไทยเราติดหล่มอยู่กับความขัดแย้งยาวนานนั้นเป็นเพราะมาตรฐานการศึกษาของเราต่ำ

ระดับประถมอ่านไม่ออก, เขียนไม่ได้เป็นจำนวนมาก ระดับมัธยมสอนให้ท่องจำและเรียนหนังสือเพื่อให้สอบผ่านเท่านั้น ระดับมหาวิทยาลัยไม่สอนให้คิดวิเคราะห์ จึงเชื่อตามข้อมูลที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งป้อนให้ นาน ๆ เข้าก็เลือกที่จะเชื่อเฉพาะสิ่งที่ตัวเองเห็นพ้องด้วยเท่านั้น ไม่สามารถจะรับฟังความเห็นที่แตกต่างไปจากตนเองได้

และนั่นคือต้นเหตุที่ทำให้เราไม่สามารถจะแก้ปัญหาบ้านเมืองได้ แม้ว่าเราจะผลิตคนจบมหาวิทยาลัยปีละมาก ๆ รวมถึงปริญญาโทและเอกในสาขาวิชาชีพต่าง ๆ อีกไม่น้อย อีกทั้งกระทรวงศึกษาก็มีการตรวจประเมินคุณภาพของมหาวิทยาลัยกันอย่างถี่ยิบ แต่มาตรฐานแห่งความคิดความอ่าน หรือ “ผลผลิต” ของระบบการศึกษาของเราก็ยังไม่สารถทำให้ “คุณภาพ” ของสังคมโดยส่วนรวมกระเตื้องขึ้น

อธิบายได้ด้วยเหตุผลหลักประการเดียว นั่นคือระบบการศึกษาไร้คุณภาพของเราทำให้วิธีคิดและปฏิบัติของสมาชิกในสังคมไม่อาจจะขับเคลื่อนให้ประเทศชาติก้าวไปสู่จุดที่พ้นจากภาวะน่ากังวลอย่างที่เห็นอยู่ได้

ตัวอย่างง่าย ๆ อีกอย่างหนึ่งคือค่านิยมของคนไทยต่อพฤติกรรมฉ้อราษฎร์บังหลวงของนักการเมืองและข้าราชการประจำนั้นยิ่งวันก็ยิ่งจะย่ำแย่ลงแม้กับคนที่จบมหาวิทยาลัยซึ่งนัยว่าจะต้องบ่มเพาะการทำความดีและสร้างสังคมแห่งความชอบธรรม

แต่เอาเข้าจริง ๆ กระแส "ทุนนิยมสามานย์"และความเห็นแก่ตัวกลับจะพอกพูนหนักขึ้น ระบบการศึกษาที่เป็นอยู่ไม่สามารถจะทำให้คนที่จบหลักสูตรการเรียนการสอนมีความสำนึกในความรับผิดชอบร่วมกันเพื่อยกระดับมาตรฐานแห่งศีลธรรมและจริยธรรมซึ่งครั้งหนึ่งเคยสูงกว่านี้ น่าชื่นชมกว่านี้

รัฐมนตรีศึกษาจาตุรนต์ ฉายแสงบอกว่าข้อมูลทางการพบว่าในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 มีนักเรียนที่อ่านได้ แต่ไม่เข้าใจประมาณ 14,600 คนหรือร้อยละ 3.2 อ่านได้ เข้าใจบ้าง ควรปรับปรุงประมาณ 62,000 คนหรือร้อยละ 14 และเมื่อรวมกับนักเรียนที่อ่านไม่ได้ และกลุ่มที่อ่านได้แต่อยู่ในระดับควรปรับปรุงจะมีจำนวนมากถึง 127,300 คน

ส่วนระดับชั้น ป. 6 ที่นักเรียนอ่านได้ แต่ไม่เข้าใจประมาณ 7,080 คนหรือร้อยละ 1.59 อ่านได้ เข้าใจบ้าง ควรปรับปรุงประมาณ 51,580 คนหรือร้อยละ 11.6

และเมื่อรวมกลุ่มที่อ่านไม่ได้กับกลุ่มที่อ่านได้แต่อยู่ในระดับปรับปรุง รวมจำนวน 73,290 คน

คุณจาตุรนต์บอกว่าเมื่อรวมทั้งหมดที่เป็นปัญหาแล้วก็ตกประมาณ 200,590 คน ซึ่งรัฐมนตรีศึกษาบอกว่าไม่อยากให้กลัวว่าเป็นตัวเลขที่สูงแล้วกลายเป็นความผิดพลาดบกพร่อง แต่อยากให้เป็นเรื่องที่ผู้บริหารและครูควร “กล้าเผชิญความจริง” และจะทำอย่างไรจึงจะลดจำนวนเด็กเหล่านี้ได้ เช่นการหาเวลาสอนเพิ่มเพื่อปรับปรุง และจำเป็นต้องเรียนเข้มข้นมากขึ้น

ประเด็นปัญหาจริง ๆ ไม่ได้อยู่ที่นักเรียนอ่านไม่ออก เขียนไม่เป็นอย่างเดียว แต่นักเรียนที่อ่านออกเขียนได้พอสมควร และผ่านการสอบได้เป็นขั้น ๆ ก็ยังมีปัญหาว่า “คิดไม่เป็น”

นี่จึงเป็นที่มาของปัญหาทั้งหลายทั้งปวงที่เราเผชิญอยู่ในสังคมไทยวันนี้

ที่มา:
1. http://www.oknation.net/blog/black/2013/10/01/entry-1 (โดยคุณ สุทธิชัย หยุ่น)

Read More

เปิดเผย...วิธีสอนลูกแบบ `ลีกาชิง´ ลีกาชิง (Li Ka-Shing) มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเอเชีย ชาวฮ่องกง

ตอนที่ ลีกาชิงอายุ 40 ปีต้นๆ ลูกชายทั้งสองของเขาในวัยยี่สิบกว่าปี ก็สามารถเป็นนักธุรกิจที่โดดเด่นทั้งในฮ่องกงและระดับโลก 

• ลูกชายคนโต ลีเจ๋อจวี๋ หรือ วิกเตอร์ ลี (Victor Li) เป็นรองประธานบริษัทฮัทชิสัน วัมเปา - ทำธุรกิจหลายประเภท ทั้งในประเทศฮ่องกง แคนาดา ยุโรป ฯลฯ เช่น ท่าเรือ การแลกเปลี่ยนเงินตรา โทรศัพท์ ฯลฯ ...และ บริษัทเฉิงคง ซึ่งทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกง สร้างตึกและอพาร์ตเมนต์มากกว่า 70,000 แห่ง 

• ลูกชายคนที่สอง ลีเจ๋อเจีย หรือ ริชาร์ด ลี (Richard Li) เป็นเจ้าของบริษัทชื่อ PCC เน้นทำธุรกิจสื่ออินเทอร์เน็ต ทั้งในประเทศฮ่องกง สิงคโปร์ และญี่ปุ่น ฯลฯ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ฮ่องกง 

ลีกาชิง มีวิธีสอนลูก... ให้ประสบความสำเร็จได้อย่างไร :::::::::::::::::: 

ลีกาชิงก่อตั้งบริษัทครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ.1960 ขณะนั้นเขามีอายุเพียง 22 ปี กระทั่งมีลูกชายช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 ปี ค.ศ.1972 ขณะลูกชายกำลังเข้าเรียนชั้นประถมศึกษา บริษัทเฉิงคง อุตสาหกรรมพลาสติกของเขา ก็ก้าวขึ้นเป็นบริษัทหมายเลขหนึ่งของฮ่องกง 

เมื่อลีกาชิงประสบความสำเร็จทางธุรกิจแล้ว... เขาได้ให้ลูกชายชั้นประถมศึกษาทั้งสองเข้าฟังการประชุมกรรมการบริษัท ตอนนั้นวิกเตอร์มีอายุ 9 ขวบ ส่วนริชาร์ดอายุ 7 ขวบ ลูกชายทั้งสองต้องนั่งเก้าอี้สำหรับเด็กเพื่อฟังการประชุมครั้งนั้น ลีกาชิงไม่ได้สนใจว่าลูกชายจะเข้าใจเนื้อหาที่ประชุมหรือไม่ การประชุมกรรมการบริษัทเฉินคงไม่ได้ให้ยกมือเห็นด้วยตามคำพูดของประธาน แต่ให้ยืนยันว่าตัวเองถูกต้อง ดังนั้นเมื่อลูกชายทั้งสองได้เห็นการถกเถียงอย่างรุนแรง จึงคิดว่าพวกเขากำลังทะเลาะกันอยู่ ขณะที่ทุกคนในที่ประชุมกำลังถกเถียงกันอย่างหนัก วิกเตอร์และริชาร์ดก็เริ่มร้องไห้เสียงดัง ลีกาชิงหันไปพูดกับลูกที่กำลังร้องไห้ตกใจอยู่ว่า “อย่าร้องไห้ พวกเรากำลังถกเถียงกันเพื่อบริษัท นี่เป็นเรื่องปกติ ถ้าไม่ถกเถียงกันให้รู้เรื่อง ก็ไม่อาจสรุปเรื่องที่คุยกันได้แน่ชัด เหมือนเช่น ถ้าเราไม่เจาะรูไม้ น้ำจะไม่สามารถผ่านไปได้” :::::::::::::::::: 

ภายหลังลีกาชิงได้อธิบายเหตุผลที่พาลูกชายเข้าประชุมว่า... “การที่ผมให้ลูกชายทั้งสองเข้าร่วมการประชุมกรรมการบริษัท ไม่ได้อยากสอนพวกเขาว่าควรทำธุรกิจอย่างไร แต่อยากให้รู้ว่าธุรกิจนั้นยากเพียงใด ต้องมีความพยายามเท่าไร มีการประชุมมากแค่ไหน งานถึงจะสำเร็จได้” การที่เด็กชั้นประถมศึกษาวัย 8-9 ขวบจะเข้าใจเรื่องธุรกิจอย่างละเอียดเป็นไปได้ยาก เนื้อหาส่วนใหญ่ของการประชุมกรรมการบริษัทมักจะโต้แย้งกันเรื่องสัญญาและการลงทุน จึงเป็นเรื่องที่ไกลตัวเด็กชั้นประถม แต่ลีกาชิงคิดว่า เมื่อลูก ๆ ได้เห็นภาพการโต้แย้งในที่ประชุมกรรมการบริษัท ลูกจะได้รู้ว่า “งานที่พ่อทำเพื่อหาเงินไม่ใช่งานง่ายเลย” เขาคิดว่าจะไม่ยอมเลี้ยงลูกให้เป็น “ดอกไม้ในเรื่อนกระจก” คือ ให้ลูกถูกห้อมล้อมโดยผู้รับใช้ชั้นสูง อีกทั้งรับการศึกษาด้านบริหาร และมาทำงานที่บริษัท :::::::::::::::::: 

เมื่อลูกชายคุ้นเคยกับบรรยากาศการประชุมกรรมการบริษัทแล้ว... ก็เริ่มให้พูดคุยในที่ประชุม ในวันหนึ่งได้มีหัวข้อประชุมเรื่องเปอร์เซ็นต์หุ้นของบริษัทที่ลงทุนใหม่ ลีกาชิงบอกว่า “ผมคิดว่าถ้า 10 เปอร์เซ็นต์ น่าจะดำเนินได้กำลังดีแต่คิดว่า 11 เปอร์เซ็นต์ก็น่าจะเป็นไปได้ แต่แค่ 9 เปอร์เซ็นต์ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ถ้าเช่นนั้นขอเป็นที่ 9 เปอร์เซ็นต์ละกันครับ” อาจเป็นเปอร์เซ็นต์ที่ไม่สูงมาก... แต่ลีกาชิงคิดว่าน่าจะเพียงพอต่ออำนาจในการบริหารงาน คณะกรรมการคนอื่น ๆ ต่างเห็นด้วยกับความคิดเห็นของเขา แต่ทว่าวิกเตอร์ ลูกชายคนโตในวัย 11 ขวบลุกขึ้นยืนพร้อมพูดว่า... “ผมไม่เห็นด้วยกับคุณพ่อครับ ผมคิดว่าถ้าบริษัทเรามีหุ้น 11 เปอร์เซ็นต์ น่าจะมีกำไรมากกว่า” และริชาร์ด ลูกชายคนเล็กก็พูดขึ้นบ้างว่า “9 เปอร์เซ็นต์มันดูเจียมตัวไปหน่อยนะครับ” กรรมการคนอื่น ๆ ที่เห็นลูกชายของลีกาชิงคัดค้านความคิดเห็นของพ่อ ก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ การโต้แย้งในที่ประชุมจึงเปลี่ยนเป็นความสุข ลีกาชิงบอกลูกว่า... “ลูกเข้าใจธุรกิจลึกซึ้งขึ้นแล้ว แต่ธุรกิจไม่ง่ายเหมือน ‘หนึ่งบวกหนึ่ง’ อาจคิดว่าต้องมากถึง 11 เปอร์เซ็นต์ จึงจะได้กำไรมากมาย แต่ความจริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น ถึงแม้มีหุ้นแค่ 9 เปอร์เซ็นต์ตามความคิดเห็นของพ่อ ภายหลังบริษัทมีผลประกอบการดี กำไรที่ได้รับจึงเท่ากับที่เคยคาดการณ์ว่าควรลงทุน 10 เปอร์เซ็นต์" หากสมมติว่าการประชุมกรรมการบริษัทมีแต่คนเห็นด้วยและคล้อยตามความเห็นของลีกาชิงเท่านั้น ลูกชายของเขาคงไม่สามารถเรียนรู้ธุรกิจได้ ลีกาชิงมีความพยายามให้ลูก ๆ ได้เห็นโลกธุรกิจได้แจ่มชัด จึงให้มาเห็นภาพการโต้เถียงในที่ประชุม ลูกชายทั้งสองของเขาได้เรียนรู้ความสามารถในด้านการตัดสินใจจำเป็นอย่างยิ่งในโลกธุรกิจอันแสนโหดร้าย :::::::::::::::::: 

เมื่อลูกชายทั้งสองเรียนจบชั้นปริญญาตรีและปริญญาโท ลีกาชิงไม่เคยบอกลูกว่า “มาทำงานที่บริษัทของพ่อสิ” กรรมการคนหนึ่งได้ถามความเห็นเขาว่าจะให้ลูกชายที่เรียนจบแล้วเข้าเป็นกรรมการหรือไม่ ทำให้ลีกาชิงออกปากตำหนิ พร้อมกับบอกว่า... การที่ให้ลูกชายในวัยเด็กเข้าประชุมกรรมการบริษัทเพราะอยากให้ลูกได้รู้จักโลกธุรกิจ แต่ถ้าจะให้ลูกชายที่โตแล้วเข้าร่วมเป็นกรรมการบริษัท ก็เพราะเห็นแววทายาทแล้วเท่านั้น ลีกาชิงเคยบอกลูกชายคนโตว่า “ไหนลองพิสูจน์ให้พ่อเห็นหน่อยสิว่า ลูกมีความสามารถพอที่จะทำงานบริษัทพ่อได้” เขาวางแผนให้ลูกชายไปทำธุรกิจที่แคนาดา เพื่อเป็นการทดสอบความสามารถด้านธุรกิจของลูก ในช่วงกลางทศวรรษ 1980 วิกเตอร์ได้รับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ลีกาชิงเป็นนักธุรกิจฮ่องกง แต่ไม่มีความสัมพันธ์กับประเทศแคนาดา ดังนั้นสิ่งนี้จึงเท่ากับบอกลูกชายว่า “ให้ไปธุรกิจที่แผ่นดินโพ้นทะเล” ลีกาชิงโทรศัพท์ไปถามลูกชายที่อยู่ประเทศแคนาดาว่า “ต้องการอะไรรึเปล่า” ลูกชายตอบว่า “พ่อครับ ความยากลำบากเป็นสิ่งที่มีอยู่เสมอ ผมจะแก้ไขปัญหาเองครับ” :::::::::::::::::: 

ปี ค.ศ. 1986 วิกเตอร์จ้องมองลู่ทางในการพัฒนาที่ดินที่เคยจัดทำนิทรรศการแวนคูเวอร์ ที่ดินนี้เป็นความหวังในการทำธุรกิจขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์แคนาดา มีพื้นที่อยู่ใจกลางนครแวนคูเวอร์ถึง 20 เปอร์เซ็นต์ มีคนบางส่วนรู้สึกว่า เขาเป็นคนนอก แต่จะมาพัฒนาที่ดินด้วย แต่เพราะวิกเตอร์เข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ประเทศแคนาดา จึงเปลี่ยนสัญชาติเป็นแคนาดาเรียบร้อยแล้ว ตามการรายงานของสื่อฮ่องกงวิกเตอร์ได้พบคนทุกสาขาอาชีพมากกว่า 20,000 คน เพื่อพูดโน้มน้าวใจ อีกทั้งยังทำประชาพิจารณ์มากกว่า 200 ครั้ง ท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 1988 วิกเตอร์ได้รับโปรเจคท์พัฒนาที่ดินให้ทำเป็นนิคมหมู่บ้าน การวางแผนวิกเตอร์กับความพยายามของพ่อ ทำให้เขาได้รับการยอมรับจากกรรมการบริษัทเป็นอย่างมาก เมื่อเขากลับมาที่ฮ่องกง จึงเข้าทำงานที่บริษัทเฉินคง วิกเตอร์รับหน้าที่บริหารทั้งในฮ่องกงและแคนาดา จึงต้องบินไปกลับฮ่องกงกับแคนาดาปีหนึ่งมากกว่า 20 ครั้ง :::::::::::::::::: 

ส่วน ริชาร์ด ลูกชายคนที่สอง หลังจากเรียนจบก็ไม่ได้เข้าทำงานที่บริษัทของพ่อเช่นกัน เขาลองทำงานที่ธนาคารลงทุนแห่งหนึ่งในแคนาดา หลังจากทำงานได้สามปี เขาก็ถูกเรียกตัวไปทำงาน โดยให้เริ่มทำงานในตำแหน่งพนักงานทั่วไปที่บริษัทฮัทชิสัน วัมเปา ริชาร์ดวางแผนที่จะพัฒนา “สตาร์ทีวี” สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมแห่งแรกของเอเชีย ปี ค.ศ. 1991 เขาขอยืมเงินลีกาชิง 125 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (3,750 ล้านบาท) เพื่อเริ่มธุรกิจสตาร์ทีวี และใน ปี ค.ศ. 1995 ได้ขายธุรกิจให้แก่เซอร์คีท รูเพิร์ตด็อก มหาเศรษฐีด้านสื่อในราคา 950 ล้านดอลลาร์ (28,500 ล้านบาท) ในเวลานั้นริชาร์ดอายุ 29 ปี ธุรกิจของเขาถือเป็น “บิ๊กดีล” (big deal) หรืองานใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของธุรกิจเอเชีย เขาคืนเงินที่ยืมพ่อมาทั้งหมด และนำเงินกำไรที่เหลือไปเปิด บริษัท PCC ด้านสื่อและอินเทอร์เน็ต เป็นเอกเทศจากพ่อตัวเอง ::::::::::::::::::

ที่มา:

1. https://www.facebook.com/MarueyLibrary

2. https://www.facebook.com/photo.php?fbid=665685396775044&set=a.179924885351100.47651.130257473651175&type=1&relevant_count=1

Read More

โรคกลัวรู ภาวะโฟเบียที่อาจร้ายแรงกว่าที่คิด

           ในโลกใบนี้มีคนที่เป็นโรคกลัวอะไรแปลก ๆ เยอะแยะไปหมด ซึ่งทำให้เวลาที่เห็นวัตถุอะไรที่แม้จะดูไม่อันตรายเลยแม้แต่น้อย แต่ก็เล่นเอากลัวจนร้องไห้ได้เลยทีเดียว และวันนี้ กระปุกดอทคอมก็จะขอนำทุกคนไปรู้จักกับอีกหนึ่งภาวะโฟเบียที่เชื่อว่าคงมีคนจำนวนไม่น้อยที่กำลังประสบอยู่ นั่นคือ โรคกลัวรู หรือ ทริโปโฟเบีย (Trypophobia) จะมีอาการอย่างไร และเป็นภาวะที่ส่งผลร้ายแรงไหม ไปติดตามกันดูครับ

           โรคกลัวรู หรือ ทริโปโฟเบีย (Trypophobia) เป็นภาวะของคนที่มีอาการกระอักกระอ่วน ไม่อยากมองไม่อยากเข้าใกล้วัตถุที่มีลักษณะเป็นรูกลวงโบ๋ หรือมีเม็ดโผล่ออกมาจากรู ซึ่งไม่ใช่แค่ภาพรูในลักษณะผิดธรรมชาติ อย่างเช่น รูที่ปรากฏตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เนื้อผิวหนัง หรือต้นไม้เท่านั้น แต่รวมไปถึงภาพธรรมดาทั่วไปแต่มีรูปรากฏอยู่ ได้แก่ ฟองน้ำ ปะการัง เมล็ดพืช หรือแม้แต่วงกลมตามร่างกายของสัตว์เลยทีเดียว ถ้าหากเห็นแล้วจะรู้สึกเกิดอาการคันยุกยิก ขนลุก หรือรู้สึกขยะแขยง บางคนถึงขั้นตัวสั่น อาเจียน เข่าอ่อน และไม่สบายไปเลยก็มี

           สำหรับสาเหตุของภาวะดังกล่าวนี้ จากการวิจัยของ อาร์โนด์ วิลกินส์ และจีออฟ โคล จากสถานบันจิตวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยแห่งเอสเซกซ์ สหราชอาณาจักน ระบุว่า อาการที่เกิดขึ้นน่าจะมาจากความรู้สึกขยะแขยง มากกว่าความกลัวอย่างที่หลายคนเข้าใจ เพราะความกลัวนั้นจะต้องมาจากการที่สมองนำภาพที่เห็นไปเชื่อมโยงกับบางสิ่งบางอย่างที่อันตราย แต่ภาวะดังกล่าวกลับไม่ใช่ เพราะผู้ป่วยมักจะมีความรู้สึกกระอักกระอ่วนต่อทุก ๆ อย่างที่ถึงแม้ว่าจะรู้ดีว่าไม่มีอันตรายเลยแม้แต่น้อย

           ดังเช่นในกรณีของ สเตฟานี่ อินกาเมลส์ วัยรุ่นสาวชาวอังกฤษที่เกิดอาการกลัวมัฟฟิน เนื่องจากผิวของขนมปังดังกล่าวมีลักษณะเป็นหลุมเป็นบ่อ ตะปุ่มตะป่ำ ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทำให้เธออาเจียนออกมาทุกครั้งหลังจากที่เห็นภาพของขนมปังดังกล่าว และมีอาการรุนแรงถึงขั้นต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาลกันเลยทีเดียว

           นอกจากนี้พวกนักจิตวิทยายังให้คำอธิบายเพิ่มเติมว่า การที่คนรู้สึกกลัวหรือไม่ชอบภาพอะไรก็ตามที่มีรูเยอะ ๆ อาจเป็นเพราะพวกเขาเคยมีประสบการณ์เลวร้ายเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นมาก่อน ทั้งที่เกิดจากการกระทำของคนด้วยกันเอง หรือสัตว์ต่าง ๆ ที่เคยเรียนรู้มาว่าเป็นอันตรายและควรหลีกเลี่ยง อย่างเช่น ตัวอย่างของชายที่เป็นหนึ่งในกลุ่มตัวอย่าง บอกว่าเขารู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นรูปทรงกลม ๆ บนตัวปลาหมึกวงแหวนสีน้ำเงิน

           แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น นอกเหนือจากสัตว์มีพิษเหล่านั้นแล้ว ยังมีสิ่งของอื่น ๆ ที่สามารถนำไปสู่ความกลัวได้เหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น เมล็ดฝักบัว หินพัมมิส หลุมในเนื้อฟัน รูขุมขนหรือตัวรับสัญญาณของปลาฉลาม รูในผนังคอนกรีต ไม้ที่โดนแมลงเจาะ ภาพขยายของรูขุมขน หลุมบนผนังที่เกิดจากการผุกร่อนไขกระดูก รังตัวต่อ รังผึ้ง รังมด และฟองแป้งในเนื้อขนมปัง

           ทั้งนี้ คำว่า Trypophobia นั้น เป็นคำที่มีรากศัพท์มาจากภาษากรีกคำว่า "Trypo" ซึ่งหมายถึง การเจาะ การกด หรือหลุมและตะปุ่มตะป่ำต่าง ๆ ดังนั้นเมื่อมีการเติมคำว่า "Phobia" ซึ่งหมายถึง อาการกลัว หรือโรคกลัวอะไรสักอย่างต่อท้ายไป ก็เลยได้เป็นความหมายโดยรวมที่ว่า Trypophobia คือโรคหรืออาการของคนที่หวาดกลัวกับใด ๆ ก็ตามที่มีลักษณะเป็นหลุมเป็นบ่อ ตะปุ่มตะป่ำ หรือมีพื้นผิวที่ขรุขระนั่นเอง

ที่มา:

1. http://fb.kapook.com/health-72342.html

Read More

ประวัติ ของ ไพ่ป๊อก

ไพ่ป๊อก หรือเรียกกันทั่วไปว่า ไพ่ ทำจากแผ่นพลาสติกหรือกระดาษแข็งขนาดประมาณฝ่ามือใช้เพื่อการเล่นเกมไพ่ มีรูปร่างและจำนวนหน้าหรือใบแตกต่างกันไปตามชนิดของไพ่ แต่ชนิดหรือแบบที่นิยมมากที่สุด หน้าไพ่แบบชาติตะวันตก คือไพ่หนึ่งสำรับจะมีจำนวน 52 ใบ ใน 52 ใบ จะหมายถึง สัปดาห์ทั้งหมดใน 1 ปี มี 52 สัปดาห์ เมื่อนำเลขมาบวกกันแล้วจะได้ 365 วัน ก็เท่ากับ 1 ปี

ว่ากันว่ามีถิ่นกำเนิดมาจากฮินดูสถาน ในปีคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 1953 มีชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งชื่อว่า นายเกิง โกเนอร์ (Gungoneur) ได้เป็นผู้คิดค้นทำไพ่ป๊อกขึ้นโดยคิดจำนวนของไพ่ป๊อกที่ใช้เล่นซึ่งมีจำนวน 52 ใบ โดยให้ตรงกับจำนวนสัปดาห์ใน 1 ปี

โดยมีหน้าไพ่ 4 หน้า คือ
1.โพธิ์ดำ ♠
2.โพธิ์แดง ♠
3.ข้าวหลามตัด ♦
4.ดอกจิก ♣

ความหมายเกี่ยวกับกาลเวลาของวันคือ
1.สีแดงหมายถึง กลางวัน
2.ส่วนสีดำหมายถึง กลางคืน

  
 
 

โดยจะแบ่งออกเป็นตามฤดูกาล, วัยอายุ, กษัตริย์ เรียงตามลำดับดังนี้
1.โพธิ์แดง คือ ฤดูใบไม้ผลิ, วัยเยาว์หรือเด็ก, ชาร์เลอมองค์ (Charlemagne)
2.ข้าวหลามตัด คือ ฤดูร้อน, วัยหนุ่มสาวหรือวัยรุ่น, อเล็กซานเดอร์มหาราช (Alexander the Great)
3.ดอกจิก คือ ฤดูใบไม้ร่วง, วัยกลางคน หรือวัยหนุ่มใหญ่, จูเลียสซีซาร์ (Julius Caesar)
4.โพธิ์ดำ คือ ฤดูหนาว, วัยชราหรือสูงอายุ, กษัตริย์เดวิด (David)

 
 

 
 

ตัวควีน หมายถึง พระนางคลีโอพัตรา (Cleopatra) พระนางเอสเธอร์ (Esther) พระนางแห่งซีบาร์ (Sheba) และ พระนางโบดิเซีย (Boadicea) เป็นตัวแทนของไพ่ควีน และแหล่า Jack ก็หมายถึงวีระบุรุษคนสำคัญต่างๆ ของโลก ของแถมๆ
1.โพธิ์แดง คือ ความรัก
2.ดอกจิก คือ ความรู้
3.ข้าวหลามตัด คือ สินทรัพย์
4.โพธิ์ดำ คือ ความตาย

K Q J จะหันหน้าเข้าหา โพธิ์แดง ดอกจิก และข้าวหลามดำ แล้วหันหลังให้โพธิ์ดำ ( ความตาย )

หนึ่งในนั้น นอกนั้นเป็นกษัติย์ที่มีหนวดเคราหมด
ไม่มีใครรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วอเล็กซานเดอร์มหาราชมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร แต่โดยทั่วไปแล้ว เชื่อว่าพระองค์เป็นชายหนุ่มรูปร่างเล็ก ไม่มีหนวดมีเครา แทบไม่มีเค้าว่าเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่เลย ผมของพระองค์เป็นสีบลอนด์หยิกเป็นลอน บ้างก็บอกว่าดวงตาของพระองค์ข้างหนึ่งเป็นสีฟ้า อีกข้างเป็นสีดำ เป็นสัญลักษณ์บอกว่าในภายภาคหน้าพระองค์จะเป็นผู้ครองทั้งยุโรปและเอเชีย บ้างก็บอกว่า โดยปกติแล้วเมื่อทรงประทับอยู่กับที่ คอของพระองค์จะเอียงเล็กน้อยพองาม

และนายเกิง โกเนอร์ ผู้นี้เองที่เป็นผู้ที่กำหนดไพ่ขึ้นมาแต่ละใบซึ่งล้วนมีความหมาย และ ปัจจุบันน้อยคนนักที่จะทราบที่มาของไพ่ป๊อกนี้

ที่มา:

1. http://phezeronix.com/relax/%E0%B9%84%E0%B8%9E%E0%B9%88.html#more-885

Read More

Grave of the Fireflies (Anime)

Grave of the Fireflies  is a 1988 Japanese animated drama film written and directed byIsao Takahata and animated by Studio Ghibli. It is based on the 1967 semi-autobiographical novel of the same nameby Akiyuki Nosaka.^[2] It is commonly considered an anti-war film, but this interpretation has been challenged by some critics and by the director. The film stars Tsutomu Tatsumi, Ayano Shiraishi, Yoshiko Shinohara and Akemi Yamaguchi. Predominantly set in Japan during World War II, the film tells the story of Seita, a young boy who has to take care of his younger sister Setsuko when their mother dies.

Grave of the Fireflies received positive reviews from film critics. Roger Ebert of the Chicago Sun-Times considered it to be one of the best and most powerful war films and, in 2000, included it on his "Great Movies" list.^[3] Two live-action remakes of Grave of the Fireflies were made, one in 2005 and one in 2008.

Sources:

1. http://en.wikipedia.org/wiki/Grave_of_the_Fireflies
2. http://www.cinematicparadox.com/2012/07/dipping-my-toes-in-anime-grave-of.html

Read More